• Victoria JO 19-3 bekert verder ’s Graveland – Victoria 0-1 !

    Ik zit hier beneden zondagochtend om 10 uur in alle rust een stukje te schrijven. Het huis slaapt en de sneeuw dekt de Loosdrechtse weilanden. Er staat klassieke muziek op en ik denk aan gisteren. Een lekker espressootje gemaakt en het is hier heerlijk warm. Haardje aan, vloerverwarming op 20, en lekker blote voeten. Gisteren had ik ook blote voeten in mijn nieuwe bontgevoerde laarsjes. Liep de kantine in van ’s Graveland om de vermaarde tosti ham/kaas te bestellen terwijl een vrouw mij aansprak. Ik dacht brutaaltje, ik ken jou niet eens maar het bleek de moeder van Justin geheel verpakt in mutsen, sjaals en handschoenen. Ze had een theetje genomen, mijn tosti kwam er aan en ik zei kom we gaan het is al begonnen. Ik liep vast naar de deur maar moest daar nog een kwartier wachten omdat ze al die kleding weer aan moest doen.
    Even tussendoor voor de moeder van Noah, dit is natuurlijk niet waar, net zo goed als het niet waar is dat er vandaag 2 meter sneeuw zou vallen of dat we met Oud & nieuw op de ijzers staan.
    Noah vroeg mij om op zijn moeder te letten met al dat volk op de tribune want hij moest voetballen en zijn vader was de vlaggenist.
    Terwijl ik mij dus bekommerde om Wanda zei Johan dat hij een eerbetoon zou geven aan Wim Hunting. Hij zou korte felle sprintjes trekken en partijdig vlaggen. In dat laatste herkende ik Wim dan weer niet maar de hele tribune moest er om lachen. Een lach van erkenning of herkenning daar wil ik vanaf wezen. De tribune puilde uit met ouders. De Noordse koude, die er zeker was, werd in mijn geval volledig gecompenseerd door de volle tribune met slap ouwehoerende ouders en een paar honden. Vele misverstanden in de communicatie, dat kwam omdat we allemaal mutsen droegen om de koude tegen te gaan. Paul stond met muts te coachen en maar Fred naast hem had zijn dansschoenen nog aan. Hij was zo blij als een kind dat zijn kind, Marnix, maandag weer op Schiphol zou landen na 6 weken Indonesie.
    Solange schoof aan met man en hond, man kwam net uit Taiwan maar bikkelde zich door de jetlag. Ik zei iets tegen haar over mijn Mijntje en zei interpreteerde dat als haar ‘Mijntje’, wat dan weer haar collega is bij Randstad SourceRight, en die Mijntje werkte heel vroeger bij mij op het Leidseplein. Nou dan weet u dat ook weer. Noah had ook zijn dansschoenen nog aan en dartelde als een jonge hond over het veld. Hoorde dat hij ook van zijn fiets was gedwarteld. Niet zo handig.
    Peet stond ondertussen met professionele camera Melle in de gaten te houden. Over-Border beelden, dat moeten ze worden. Ik heb hem aangeboden om de kansen van Melle nog wat te verhogen ik volgende keer zelf in het doel zal gaan staan. Op zo een afstand herkennen Amerikanen dat toch niet. Veel te oppervlakkig voor. En ik was vroeger een begenadigd keeper. Ik stond altijd in het eerste onder de lat, met Wim Hunting op de bank als reservekeeper. Te klein werd er over hem gezegd. Een beetje a la de Lamprou discussie. Technisch goed maar te klein.
    Mijn grote zoon was terug uit Oxford, niks te klein. Uitschuifbare benen waren er weer en je kan ook zien dat hij en groot gedeelte van zijn jeugd is opgegroeid in Loosdrecht. Net als bij Max, dat zie je zo. Ze zijn toch net wat sterker dan de patat generatie uit Hilversum Zuid. En dat karakter hadden we nodig. Lars ging voorop in de strijd, komt ook uit Loosdrecht, en Basten Max en ook de gehele rest volgde. We speelden echt als een team. Het illustere duo Paul en Fred hadden het goed neergezet. Paul laat duidelijk zien dat hij voortborduurt op dat wat Hansi heeft neergezet. Hij houdt vast aan wat goed was. Morris als laatste man bijvoorbeeld. Zuigend en kloppend deed hij weer zijn stinkende best en met Erfolg zouden de Duitsers zeggen. Zijn moeder zat achter me , ik herkende haar aan haar stem, haar stem die de hele wereld overgaat, samen met haar beeld. Je kan geen talkshow meer kijken of je ziet haar stralen aan een tafel met andere mensen en het voortouw nemen. Ze is de duurzaamheids koningin van Nederland geworden. En dat zit gewoon heel bescheiden op de tribune in ’ s Graveland. En passant probeer ik een bezoekje af te dwingen in dat geweldige pand van de Vriendenloterij maar dat lukt me niet echt. Woldien doet dat veel slimmer, die krijgt binnen twee minuten een uitnodiging om te komen eten in de nog te openen Osteria. Rutger begint te sputteren of die uitnodiging ook voor hem geldig is?
    Ja hoor geen probleem, ik blijf stil wachten op het: “ en Chris kom jij ook gezellig, met Mieke maar het blijft uit. En dat terwijl Mieke een grote fan is van Esther.
    Ondertussen kreunt Rutger het uit, hij heeft iets pijnlijks, ik weet niet meer wat, vertelt dat aan Solange, die riposteert meteen ‘ je had toch ook wat met je rug” , zo van ‘jij hebt ook altijd wat’ . Dat laatste wordt volmondig bevestigd door Woldien die hem in de kerstaanbieding doet en roept : ‘ ik ruil hem in , voor zijn jongere broer.
    Ralph speelt ondertussen de sterren van de hemel. Hij speelt centraal op het middenveld en dat heeft Paul vind ik goed gezien. Hij is een echte tien. Hij speelt als Gunther Netzer in zijn beste dagen. Hij kan met zijn voeten wat zijn hoofd ziet. Zoiets is het. Hij miste weliswaar de grote kans in de eerste helft maar mijn hemel wat genoot ik van dat schot op de lat. Heerlijk. Ik was nog blijer te zien dat hij er ook keihard voor werkte, dat heb ik hem toch maar mooi geleerd. Tenminste dat dacht ik maar Ellen en Cees herinneren zich daar niets van. Nou nou zei ik nog toen ik zijn coach was heb ik hem geleerd dat talent alleen niet voldoende is voor de top. Wilskracht en inzet zijn minstens zo belangrijk. Cees en Ellen waren het daar in het algemeen wel mee eens, dat dan weer wel.
    De wedstrijd bleef 90 minuten lang een wedstrijd. Een echt beker duel. Op het scherpst van de snede. Uitvallende spelers, kleine blessures , grotere blessures en een bloedend iets. Basten kreeg een tikkie, Paul kwam heel lief met een waterfles aangerend, hij gebaarde met zo een arrogant handje ‘wegwezen’ , dus Paul loopt weg, kom Basten toch de fles ophalen en gooit hem vervolgens op de grond recht voor de totaal verbouwereerde Paul, met muts. Hij heeft ook een baard tegenwoordig het is een echte hipster. En die moet je toch niet zo hard behandelen. Die jongens bedoelen het allemaal heel goed. Basten biedt bij deze zijn excuses aan. Paul had ook een leuk idee geopperd om een broodje te eten , een sportlunch , voorafgaand aan de wedstrijd. Hij was vroeg opgestaan om eigen brood te bakken en deed in dat deegmengsel wat fijngemalen stimuli. Dat had hij nog overgehouden aan zijn eigen , helaas mislukte, carriere in Leipzig. In het toenmalige Oost Duitsland was dat heel gewoon.

    We scoorden een minuut of tien voor tijd. Het was een schitterende aanval mooi afgerond door Silas. Was het Silas? Ik weet het eigenlijk niet maar hij zat er in ieder geval in. 0-1. Zo hoort een bekerwedstrijd te eindigen. Tenminste als je uit speelt.
    Melle had na afloop nog oorpijn van het schot wat kapot kletste op zijn lat. Peet heeft het opgenomen dus wellicht kan hij als VAR uitsluitsel geven ? Engeland Duitsland 1966 , achter de lijn of voor de lijn ? Peet loopt in huis nu continue te gebaren. Zoals al die scheidsrechters tegenwoordig. Ze spelen en soort Hints. Televisie, twee woorden, klinkt als……Frank Kramer, nou ja zeg die kan er wat van, slap lullen zeg maar.

    Ik ga afronden. Het is roze geweest. Oh, ik bedoel mooi geweest.
    Het was een warm bad. Dank daarvoor. Ellen bedankt voor de tosti en Esther voor de uitnodiging, ik zal er zijn. De rest voor het hele aangename gezelschap. Zo hoort het op zaterdagmiddag te zijn.

    Na het eindsignaal feliciteren Paul en Fred elkaar als eerste. Zoals elke zichzelf respecterende trainer doet met zijn staf. Mooi om te zien dat ze dat doen. Ze leren snel.
    We zijn ooit begonnen in ’ s Graveland aan een indrukwekkende bekerreeks die eindigde in een LandsBekerWinnaarSchap, geheel onbelangrijk maar toch in de finale coachte Chris Heutink zelf.
    Het begon allemaal op een koude avond in ’ s Graveland, zelfde tribune. Daarna zijn we overal geweest van polder tot Faja Lobi op het dak van de Ikea.

    Zouden we dat kunstje nog een keer kunnen uithalen ??

    Vanaf de Zijlijn,
    Chris