• In memoriam ere-voorzitter en ere-lid Niek Kreugel

    Het Bestuur maakt tot haar leedwezen bekend het overlijden van ere-voorzitter ere-lid Niek Kreugel.

    Voor onze vereniging heeft Niek heel veel betekend. Als voorzitter heeft hij de verhuizing van Crailo naar ´t Jagerspaadje in goede banen geleid. Overleg met de Gemeente en de financiële afwikkeling vormden het zwaartepunt van het vertrek naar ons huidige sportpark.

    Later is er door de vereniging nogmaals een beroep op hem gedaan in de aanloop naar het 100˗jarig bestaan. 

    Bij zijn afscheid in 1998 is hij benoemd tot ere˗voorzitter. In de jaren 1994 ˗2005 is hij politiek actief geweest voor de lokale partij Leefbaar Hilversum. In die tussentijd heeft hij ook nog het voorzitterschap vervuld van de Om en Nabij de Eeuw Clubs.

    De laatste jaren werd zijn gezondheid minder. Het 3x in de week dialyseren maakte het niet meer mogelijk zijn geliefde club te bezoeken. Victoria is hem veel dank verschuldigd. Moge hij rusten in vrede.

    Wij wensen de familie van Niek veel sterkte bij dit verlies.

  • NIEK KREUGEL: A WELL RESPECTED MAN

    De Football club HC & FC Victoria 1893 lag eind jaren ’60/begin ’70 en moest zich - bij gebrek aan sportieve resultaten - tevreden stellen met old memories die langzaam aan het vervagen waren. De 80-jarige ‘oude dame’ lag al enkele jaren dromerig in haar Hemelbedje en moest in 1973 weer wakker geschud worden. De clubarts constateerde na een minutieus onderzoek dat ze in de loop der jaren wat last had opgelopen van ouderdomskwaaltjes zoals blaas- en verzakkingsklachten, maar waren niet van ernstige aard. Ze kon nog jaren mee, was zijn diagnose! Dat was het begin van de wederopstanding van Victoria.

    Van oudsher had Victoria voldoende ambities, voldoende geld in kas in die tijd bijna nooit. In 1973 trad het kersverse Bestuur aan onder bezielende leiding van o.a. Niek Kreugel, Niek Vreeken, Ton Brinkman en Andre Klinkert. Naast nieuwe ideeën en een duidelijk ambitieus beleidsplan moest Victoria een warme en hartelijke club blijven die geeft om haar leden, ereleden, leden van verdienste maar vooral om haar vrijwilligers, aldus Niek. Als voorzitter had je een duidelijke visie, was gedreven en vasthoudend. Je gaf op energieke en ambitieuze wijze leiding aan de club. Een heel enkele keer gaf je weleens de bestuursleden de indruk, dat je naar hen luisterde en vervolgens voerde je je eigen regie ongestoord en ongemerkt door. Dat vond ik een knap staaltje werk.

    EERSTE AFSPRAAKJE MET VICTORIA

    Een van de ambities van Victoria was om in 1974 een jonge en energieke trainer Anton van Zeegen aan te stellen, die een voetbalidee had die aansloot bij de filosofie waar Victoria voor staat. Het was deze trainer die contact met mij op nam of ik geen zin had om bij Victoria te komen voetballen. "Echt een mooie, gezellige en beschaafde club voor jou", en hij keek mij hoopvol aan.

    Maar zo gemakkelijk werd je toentertijd niet bij Victoria aangenomen. Thuis werd ik gebeld door de voorzitter Niek Kreugel. "Vooraf zou ik graag en in het bijzijn van onze nieuwe trainer Anton van Zeegen met jou een kennismakingsafspraak (dat klonk in mijn oren minder streng als ballotage) willen arrangeren en laat je zaakwaarnemer maar thuis", sprak Niek met gevoel voor humor. We spraken af in hotel "Hof van Holland" (het tegenwoordige Luno restaurant) op de Kerkbrink.

    Van jongs af aan had ik een bepaald beeld hoe  een voorzitter van Victoria eruit zag: Blauwe blazer, collegedas,  Van Bommels, biertje en een intelligente uitstraling. Hij voldeed bijna helemaal aan mijn beeld, omdat hij fan was van Feyenoord. Niettemin klikte het al bij de eerste ferme handdruk in "Hof van Holland". Nog voordat we goed en wel zaten bestelde Niek drie biertjes, mij het gevoel gevend dat koffie in zijn leven iets heel onbelangrijks was.

    Tijdens ons gesprek voelde ik dat Niek mij bleef observeren en dacht: laat ik maar iets aardigs tegen hem zeggen. "Ik kom vooral voor de charme van Victoria, omdat er bij deze club meer in het leven is dan voetbal alleen en dat maakt deze club zo uniek in de regio. Bovendien vind ik voetballen bij Victoria ook een uitdaging. Het is spelen met een handicap, net als bij Ajax. De handicap is dat iedere vereniging in ’t Gooi en Omstreken met fysieke en verbale agressie van de oude, deftige club wil winnen." Het bleek dat ik de juiste snaar had geraakt want Niek ontdooide terstond. Een mooie glimlach op zijn gezicht was het resultaat. Want dát unieke sfeertje kende hij maar al te goed en was zijn trots. Je moet Victoria kennen om er van te gaan houden, was zijn credo.

    De tijd was rijp om een tegenvraagje  te stellen: "Misschien kan Victoria mij helpen aan woonruimte in Hilversum- Zuid", vroeg ik voorzichtig. "Kerel, maak je geen zorgen, sportief gezien stelt Victoria nog niet veel voor en gezien onze relaties in onze club is woonruimte zo geregeld. "Ons streven is om zo snel mogelijk kampioen te worden. En laat ik hierin duidelijk zijn: Ik hoop van harte dat je bij ons komt voetballen maar bij Victoria wordt niet betaald. Zelfs een gratis ANWB lidmaatschap is niet aan de orde", zei Niek en keek mij onnatuurlijk streng aan. Vanaf die tijd hadden we een soort voorzitter-vriend verhouding, waarbij hij in enkele gevallen als raadgever optrad en ik dan geacht werd om zijn adviezen op te volgen. Het eerste lag Niek goed, het tweede mij ietsje minder??

    De trainer Anton van Zeegen had het geluk dat ie de beschikking had over een talentvolle hongerige selectie, die afgelopen seizoen door een beslissingswedstrijd nipt degradatie kon vermijden. Met attractief, initiatiefrijk en doordacht voetbal mikten we op het kampioenschap en trokken wekelijks talrijke tevreden toeschouwers. Als we met 2-0 of 3-0 wonnen maar slecht voetbalden, waren de supporters niet tevreden. Afgezien van de aanwezige voetbalkwaliteiten, was het een vriendenteam die gepokt en gemazeld was, hetgeen uitmondde in onvergetelijke kampioenschappen. Daarin moet de reden van het succes gezocht worden.

     

    PAVILJOEN

    Het Victoria-paviljoen biedt de unieke combinatie van gezelligheid, sporten en ?? borrelpraat. Het is een belangrijke sportieve en sociale plek, waar jong en oud elkaar ontmoeten. Er wordt niet uitsluitend alleen over voetbal gepraat, al kunnen opvattingen soms ook doorslaan, zoals onderstaand: In een ver verleden liet een balorige veteraan met pretogen mij eens gekscherend weten dat een Victoriaan tijdens een potje voetbal niet zweet, maar transpireert. Volgens hem klonk dat niet alleen aangenamer en chiquer, maar vooral geurender".

    Op de donderdagavonden en op zondagen was er vaak live-muziek en de vrouwtjes kwamen maar al te graag. De leden hielden van het goeie leven, ook al ging dat soms gepaard met gebroken liefdesharten. Volgens de "insiders" kan de ‘derde helft’ van de huidige generatie niet tippen aan onze oh zo gezellige, onvergetelijke tijd.

     

    Niek huiverde van ellenlange wedstrijdbesprekingen op de donderdagavonden. "Klinkklare onzin. Dat past niet bij Victoria. Elke zondag speel je toch 11 tegen 11. Waarom al de tactische fratsen uithalen? Wat hebben jullie in godsnaam besproken", vroeg hij aan mij . "Niks bijzonders hoor, het ging alleen over zaterdagavond" antwoordde ik. "Naarmate de zaterdag dichterbij kwam constateerde de trainer tot zijn leedwezen dat de selectie in het uitgaansleven ‘gretiger’ oogde dan gewenst was en verzocht de selectie om op tijd onder de lakens te kruipen.

    Een paar maanden later kwamen we op zaterdag na middernacht de trainer tegen in een discotheek en - zo bleek  had hij zich ook aangesloten bij de slogan van de selectie ‘van kroeg of disco het voetbalveld op’. Een paar maanden later ging de trainer ook met zijn spelers naar de disco. Dat was een grote kwaliteit van de trainers Anton van Zeegen en later Leo de Vroedt.

     

    HERINNERING

    Samen hebben Niek en ik in de jubileumcommissie van Victoria gezeten. Hij als voorzitter, ik als secretaris. Dat was een onvergetelijke tijd en ik had dat voor geen goud willen missen. Wat hebben we veel lol gehad. Je vertelde dat je in je jeugd lid was van een judoclub en hoe je tegen zwaargewicht Anton Geesink (later Olympisch kampioen) had gejudood. Op een trainingsavond riep Anton Geesink  jou bij zich en zou voor de groep een oefening voordoen. Iedereen in de zaal keek gespannen uit naar dit duel en een enkeling vroeg zich af of jij dit titanengevecht zou overleven.

    Al staande en liggend op de vloer gaf je ons een demonstratie hoe je in gevecht was met de reus Anton Geesink. Zonder goed opgewarmd te zijn lag je - eerder dan jezelf had verwacht - op de grond in de muurvaste houtgreep van Geesink. Je lag op de grond, happend naar adem en probeerde uit zijn pijnlijke armklem te komen. Als extra handicap lag je ook nog met je neus in zijn oksel. Je had geleerd dat als je in een gevaarlijke situatie terecht komt dat je snel moest afkloppen. Dat deed je stijlvol.

    Eenmaal bekomen van de schrik vertelde je na afloop met een stalen gezicht dat je niet had verwacht dat je binnen 6 seconden het onderspit zou delven.

    Het is meegenomen als een voorzitter gevoetbald heeft en dan het liefst in de voorhoede, want dáár speelt het hele spelletje zich eigenlijk af. Diverse malen heb ik jou als midvoor bij Victoria zien voetballen en was onder de indruk van jouw scoringsvermogen. Zo zag ik jou diverse keren een bal nonchalant op je pantoffel nemen die onbereikbaar voor de keeper in de kruising vloog. Juichen deed je niet, dat vond je te min en vooral te inspannend. Wel liet je iedereen je alom bekende smile zien alsof deze natuurlijke actie geheel vanzelfsprekend was. Je had een neusje voor de goal à la Gerd Müller, maar dan intelligenter, in alle opzichten. 

    Het lijkt misschien op een reizigersbeoordeling over HC & FC Victoria 1893, omdat het misschien een beetje te veel moois is. Met heimwee en warme gevoelens kijk ik terug op mijn tijd bij Victoria. Ze zijn voor mij onuitwisbaar! Het is een warme, toegankelijke club met gezellige mensen, met droge (voetbal)humor en aangename verbale kwaliteiten. Het is in de regio een club met de sympathiekste uitstraling. Iedereen kan lid worden van Victoria, zolang je je maar aanpast aan de normen en waarden van het leven.

     

    TOT SLOT

    Ik vraag me af: Hoe zou het met Victoria afgelopen zijn als Niek en zijn bestuur in 1973 niet de ‘oude dame’ had wakker gemaakt? Wat ik wel weet is, dat ik bij Victoria - mede door jou - een prachtige onvergetelijke tijd heb gehad.  Zowel in als buiten het veld heeft de club bij mij vele mooie onuitwisbare herinneringen achtergelaten. Heel veel dank daarvoor!!!

    Jan van Beers

     

    Een mix slogan van Ajax en Feyenoord:

    Wij zijn HC & FC Victoria 1893! Niets is sterker dan dat ene woord: Victoria 1893!