• Vets op 5 oktober tegen HBS

    Loosdrecht, 5 oktober 2019 Victoria – HBS 2-4


    Wat er aan vooraf ging…

    Het was een drukte van belang op ’t Jagerspaadje. Het eerste speelde thuis en parkeren een probleem. Maar bij de buren is er altijd wel een gaatje te vinden…

    Zo is het ook met de kleedkamers. Het duurt even maar dan komt er altijd wel een plekje vrij. Slalommend langs kleedkamer 4, 10 en 9 uiteindelijk onderdak gevonden. Vandaag spelen we tegen HBS, een van de betere tegenstanders, waar winst niet zomaar voor het grijpen ligt…

    Van onderschatting is dus geen sprake. In tegendeel! Iemand in de kleedkamer zei: “dat het wel lang geleden was, dat we van ze gewonnen hadden”. Kortom, de concentratie voor de wedstrijd was goed en het geloof in eigen kunnen niet minder…

    Supporters waren er ook: Ben, Frans, Gerard van K., Gerard K., Cees, Jos P. en Hans de L. die gelukkig bijna weer hersteld is van zijn blessure. De onvolprezen Maarten M. en de in het strak blauw gestoken Simone complementeerden het supporterslegioen…

    En dan vergeet ik bijna Coen, die met kruk, statief en telelens aan kwam zeulen… (met als resultaat: een fraaie foto-close-up in de app, met Bas de G. in de hoofdrol). En natuurlijk ook Odin, die gesoigneerd als altijd, op doorreis, tijd vond om de troepen te inspecteren…

    Ook langs de kant; de wissels: William, Cor en Steven.
    Voor de wedstrijd geen bord met balletjes als voetballers dit keer maar gelijk de opstelling:
    Frits op doel, Hans P., Bas de G., Igor, Martijn van L., Raymond, Michiel van B., Ruben, Maarten S,. Djerry en Matthew. Scheidsrechter was Ed, die dat voortreffelijk deed. Onder de douche vertelde hij mij in vertrouwen, dat de wedstrijd ook niet moeilijk was geweest…

    De wedstrijd…

    De wedstrijd was inderdaad niet moeilijk. Van meet af aan was het wel duidelijk. Het was HBS wat de klok sloeg. Moeiteloos vonden de HBS ’ers elkaar in vloeiende combinaties en Victoria liep een beetje achter de feiten aan. Anders dan twee wedstrijden geleden was er nu in ieder geval geen sprake van onderschatting.

    Alles moest uit de kast om HBS te kunnen bijbenen. Wat dan wel helpt is een beetje geloof in jezelf. En dat was er gelukkig wel. Soms tegen beter weten in, maar volhouden is ook een vak… Het is mooi om te zien dat er vertrouwen is in de mogelijkheid om een goal te scoren. Je verwacht dat sommige spelers iets extra’s brengen of iets doen wat ze vroeger altijd deden of juist niet deden… Het is dan een luxe en lekker dat er iemand met historisch besef langs de kant staat om zo nu en dan even opheldering te verschaffen: Gerard K. : “Nee joh, meeverdedigen deed hij 40 jaar geleden ook al niet…!”

    Lachen langs de kant. Maar even serieus. Inzet was er wel en de wil om te blijven gaan was er ook. Juist tegen een tegenstander als HBS. Frits in doel had het druk. Gelukkig had hij de coach op zijn hand, die hem toeschreeuwde: “Blijf in de goal, blijf in de goal!”. Dat was niet tegen dovenmansoren gezegd. Sterker nog, dat deed hij al! Je ziet en merkt, dat Steef steeds meer groeit in zijn rol als coach…

    Het verloop…

    Het eerste wapenfeit onder de druk van HBS was een pass van Matthew op Ruben, die jammer genoeg net naast schoot. Wederom was het Matthew, die een uitval zag eindigen met een schot op de keeper. Driemaal is scheepsrecht. Een verre uittrap van Frits ging over de laatste man van HBS heen en belandde voor de voeten van Matthew, die na een sprint richting doel, de keeper kansloos liet door met zijn linker de bal in de rechterhoek te leggen…(1-0).

    De euforie even wegslikkend snel weer in de verdedigingsmodus. Dat was ook wel nodig. Een offensief van HBS resulteerde in 3 corners maar zonder score. Toch maakte HBS gelijk, doordat op rechts even niet werd door gedekt. (1-1). Concentratieverlies of gebrek aan conditie, wie zal het zeggen. Toch werd het (2-1) vlak voor rust door een subtiel lobje van Maarten over de keeper op aangeven van Djerry.

    Ik was ijs aan het halen voor de geblesseerde bebaarde spelmaker van HBS. Weer terug op het veld was het inmiddels (2-2) geworden. Je kan ook niet zomaar even weg… De krachten bij Victoria vloeiden weg, de nauwkeurigheid werd minder en wellicht brak het gebrek aan conditie ons op.... Hoe dan ook de noodrem moest er aan te pas komen. De scheids kon niet anders dan een panel geven, die door de goed spelende Chin onberispelijk werd benut. (2-3).

    De druk werd groter en groter en de kwaliteit van HBS verloochende zich niet. Opkomend op links en met een oogstrelende schijnbeweging werd de HBS ér geen strobreed in de weg gelegd. Het gaatje in het Victoria doel werd vervolgens probleemloos gevonden en (2-4) was de realiteit.

    Epiloog

    Geloof in eigen kunnen was er dus wel maar dit HBS was toch te ongenaakbaar. Frappant was ook dat juist na het vertrek van de spelbepaler door HBS 2x werd gescoord. Blijkbaar maakt dat dus niet veel uit; kwaliteit genoeg in huis. De wedstrijd was wel gespeeld. Ook na de wissels, Cor voor Michiel (15 min voor tijd) en William voor Martijn (10 min voor tijd) bleef de stand ongewijzigd. De moegestreden Matthew werd 5 minuten voor het eindsignaal nog door Steven vervangen maar dat was meer voor de bühne…

    Cor Winkel