• In Memoriam Odin Vreeken

    Odin Vreeken - Voor Altijd Victoriaan -  Man van de Club -  Otje voor Intimi

    Door: Jurgen Leurdijk
     
    Aan de hand van zijn vader Niek en zijn twee broers Ruben en Igor loopt Odin als 6-jarig jochie het terrein van de HC & FC Victoria aan het Jagerspaadje op. Om er vervolgens nooit meer weg te gaan. Nu, 42 (!) jaar later, is dat ineens voorbij. En kan hij die vertrouwde gang naar de door hem zo geliefde club nooit meer maken. Het lichaam is op. En de geest uiteindelijk ook. 48 jaar jong. Veel Victoriaanse Vrienden vol verdriet en in verbijstering achterlatend.

    Als jongste, van een echte Victoria-familie, Vreeken, begint Odin zijn voetbalcarrière in 1977 in de categorie voor de allerkleinsten, toen nog F-jes geheten. Tegenwoordig heet dat Onder 8.  Langzaam en geduldig werkt Odin zich per categorie steeds in het tweede jaar op naar het eerste team van de betreffende categorie. Spelinzicht en mooie passes met zijn linkerpoot vallen al snel op.



    1978. Odin speler van Victoria F 1. Op de teamfoto staand helemaal rechts.
    Knielend tweede en derde van rechts David Beker en Justin de Gier.

    In de B- en A-junioren maakt hij deel uit van een ‘gouden generatie’, met onder meer andere ras-Victorianen als Justin de Gier, Max van Kampen, Eric van Vulpen, David Beker, Danny Schouten en ikzelf. Onder leiding van trainer Anton van Zeegen en de toen in het Eerste Elftal spelende jonge coaches Bart Flipse en Edwin van Elk. Twee jaar achter elkaar, eerst met de B1 en daarna met de A1, bereikt Victoria de finale van het Goois Kampioenschap, toen een prestigieus ‘bekertoernooi’ met de beste teams uit de regio. Twee keer ook is ‘s Graveland de tegenstander. Met jongens die we ook tegenkomen in het uitgaansleven en op de scholen in Hilversum. Dat maakt het extra leuk en saillant. In de B1 wordt er op ongelukkige wijze verloren. In de A1 is de revanche zoet. Het grootste succes van die generatie. En dus ook van Odin.

    De overgang naar de senioren verloopt minder makkelijk. Het zijn jaren waarin de A-selectie, het Eerste en Tweede, vaker vecht tegen degradatie, dan dat het om de bovenste plaatsen speelt. Odin maakt zijn debuut in het Eerste, maar die moet ie gelijk bekopen met een rode kaart.  Toch zijn er ook succesjes. Met het Eerste dwingt Odin via de nacompetitie promotie naar een hogere klasse af. En met het Tweede, onder leiding van coach Hans Bertelsen, wordt Victoria zelfs Kampioen, uit bij NVC in Naarden!

    Heel veel doet het er vaak niet toe, Victoria is (dan) vooral ook een club waar je speelt voor je plezier. Serieus trainen en wedstrijden spelen ja, maar daarvoor en daarna, in de kleedkamer en boven in het paviljoen of op het balkon, moet het vooral gezellig zijn. Odin neemt daarin vaak het voortouw, is één van de gangmakers. Heeft veel vrienden om zich heen, en zo ontstaat een hechte vriendenploeg. Die nog jarenlang met elkaar wedstrijden spelen in de senioren. Toen nog op zondag.

    Maar Odin is niet alleen “consument” bij Victoria. Integendeel. Met de genen van zijn (ook veel te vroeg (in ‘t harnas op ‘t veld van Victoria) overleden) vader helpt hij mee te bouwen aan de toekomst van de inmiddels meer dan 125-jarige club. Zo zit hij in de commissie die het grootse eeuwfeest organiseert in 1993 in Hof van Holland aan de Kerkbrink in het centrum van Hilversum (met Braziliaanse danseressen en al), en werkt hij mee aan het grote jubileumboek over 100 jaar Victoria. Rond de eeuwwisseling wordt hij door toenmalig voorzitter Rob Beker, vader van jeugdvriend David, samen met mij gevraagd zitting te nemen in het Bestuur. Odin wordt penningmeester en vervult die taak met verve. Samen zijn we de ‘jonkies’ van Het Bestuur, dat hopeloos verdeeld is over de te volgen koers; de traditionele club blijven waar plezier de boventoon voert, of deze ‘sleeping giant’ proberen tot leven te wekken en een professionaliseringsslag te slaan? Op weg naar betere prestaties, een hoger niveau. De discussies daarover zijn lang en heftig. Maar Odin staat voor zijn mening en bewaakt de traditionele waarden die Victoria zo bijzonder maken met hand en tand. Houdt Steeds Tezamen.

    Hij zorgt in zijn rol als penningmeester voor een solide financiële basis en draagt een paar jaar later een gezonde club over aan zijn opvolgers, die verder gaan met uitbouwen en professionaliseren. In de jaren daarna blijft Odin kritisch meekijken en houdt de boel op afstand in de gaten. En helpt hij waar nodig. In één of andere commissie. Of gewoon, door zijn handen uit zijn mouwen te steken. Bij de fameuze Kerst Wild Bingo bijvoorbeeld, waaraan ie als “Directeur van de Eurobingo” ook zijn steentje bijdraagt ..... Victoria kan altijd een beroep op hem doen.  Als hem of zijn team- en clubgenoten onrecht wordt aangedaan, of de club is in het geding, kan Odin ook fel zijn. Emotioneel zelfs. Kom niet aan hem, zijn vrienden, en vooral ook niet aan zijn club; Victoria.

    Rond 2005 richt Odin, samen met Hans de Loos, Peter van Kampen en mij “Het Nieuwe Derde” op. Een bonte verzameling echte Victorianen, ex-goeie voetballers noemen we onszelf. De meesten speelden ooit in het Eerste. Een elftal (weer) onder leiding van Good Old Hans “Bobby Haarms” Bertelsen, nog zo’n ‘kind van de club’.  Een aantal prachtige seizoenen volgen nog in de senioren, waar de hoogtepunten vooral voorafgaand aan de wedstrijd plaats vinden.. In de rust en na afloop. In het paviljoen, of op het balkon. Vaak had het met voetbal niet veel meer te maken, maar gelachen werd er des te meer. Odin, als medebedenker en oprichter van dit team, speelt daarin een belangrijke rol. De avonturen zijn vaak zó hilarisch, dat ze uiteindelijk terechtkomen in een voor Victoria en daarbuiten heus en legendarisch boek; “En opnieuw bleef ‘t Jagerspaadje leeg voor..... Het Nieuwe Derde’. Odin heet in dat boek ‘Otje Interim’.

    Als het Nieuwe Derde na een aantal mooie jaren uit elkaar valt, maakt Odin de overstap naar de “Vets”. Het, niet alleen binnen de club, beroemde Veteranenteam van Victoria.  Dat elke zaterdagmiddag rond 15.00 uur voetbalt tegen andere vermaarde clubs uit het land, in een zogenaamde ‘wilde’ en door de KNVB gedoogde competitie. Met Victoria-vrienden als Joris en Bas Kreugel, Djerry Berghmans, Steven Schouten, Hans de Loos, Hans Paulich, Kees Dilg en nog vele anderen. En donderdagavond, van oudsher clubavond, wordt er fanatiek getraind. Odin maakt met dat team bijna alle tripjes naar de verschillende Europese steden en ski-oorden mee. Samen beleven ze de grootste lol.  Aan de bar verhaalt Odin zelf vele jaren over zijn belevenissen op de trainingskampen en toernooien in het buitenland. Zoals in Nantes met de  C-junioren, samen met Betaald Voetbalclubs uit Nederland, Belgie, Engeland en Frankrijk. Of de toernooien in Duitsland, in Hameln en Breitenbach met de A1 en B1. Daar was geen telefooncel of badkuip veilig....

    Terug naar de Veteranen. De laatste vijf jaar moet ie steeds vaker verstek laten gaan. Odin wordt ziek. Kanker. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. De ene na de andere behandeling volgt. Wat werkt, en wat niet? Het zijn zware tijden voor hem, en zijn naasten. Het lijkt de goede kant op te gaan, maar de kanker komt uiteindelijk toch weer terug. En steeds agressiever. Odin doet er alles aan om te genezen, en ook om maar dat potje voetbal één keer in de week nog mee te kunnen doen. Dat is hem zó veel waard. Toch start ie nog wel de voorbereidingen voor het 125-jarige jubileum van Victoria op. En weer is Odin die het initiatief neemt. Iets verderop in het traject lukt het hem niet meer om de kar te trekken en vraagt ie mij het over te nemen. In de geest van hem doe ik, samen met een fanatiek clubje mensen, m’n best om er een echt Victoriaans feest van te maken.

    Nog geen drie weken geleden, eind januari, als ie na een hele zware en pijnlijke periode eindelijk weer eens een goede dag heeft, stapt hij meteen in de auto bij zijn broer Igor, en rijden ze naar Rotterdam. VOC uit, altijd lastig. Om nog één keer bij zijn ouwe vertrouwde Veteranen te zijn. Ze te zien voetballen, te stuntelen, kritiek op elkaar te hebben,  en ze te zien lachen.
     

     
    Utrecht, zaterdag 25 januari 2020. Om de hoek bij Odin, in de hoop dat we samen nog een biertje konden drinken. Van links naar rechts; Justin de Gier, Jurgen Leurdijk, Eric van Vulpen, Danny Schouten. Proost Odin!

    Een paar weken daarvoor, op Nieuwjaarsdag gebeurt er nog iets bijzonders. Zonder dat we dat van elkaar weten. Hem wordt, in aanloop naar die receptie, door het Bestuur gevraagd iets op papier te zetten over mij. Omdat ik mijn speldje, twee jaar na Odin, voor 40 jaar lid van Victoria krijg uitgereikt. Hij moet passen, hij voelt zich te beroerd en kan het niet opbrengen. 24 uur later krijgt het Bestuur tóch een speech van twee A-4tjes toegestuurd. Odin ligt dan in het ziekenhuis. Op die manier spreekt Odin mij, via het Bestuur, toe op de traditionele nieuwjaarsreceptie. Totaal onverwacht. En heel mooi, zoals hij dat kon, op z’n Odins. link: Secretaris Edwin spreekt speech van Odin voor Jurgen uit en feliciteert hem met 40 jaar Victoria.

    Dat hij dat in zijn situatie nog kan opbrengen. Ongelooflijk. Dat typeert Odin. Woorden gaan hem toch nog makkelijk af.

    Het toeval wil dat ik op míjn beurt, in mijn eigen speech, die ik meteen daarna op diezelfde receptie uitspreek, mijn Victoria-speldje opdraag aan Odin, nog bij leven. Voor 40 jaar vriendschap. En voor 40 jaar Victoria. link: Jurgen draagt in zijn nieuwjaarsspeech zijn speldje voor 40 jaar Victoria  op aan Odin. Huisfotograaf en Veteraan Coen Ruys maakt video-opnamen van beide speeches. Later die avond bedank ik Odin voor zijn mooie woorden, en app ik hem de video’s. Zo is hij er toch nog een beetje bij. En heeft ie een tweede speldje.

    Donderdag 13 februari. Het Bestuur van Victoria benoemt Odin als Lid van Verdienste. Dat moet nog een glimlach op zijn gezicht hebben getoverd. Een meer dan terechte onderscheiding overigens.

    Zaterdag 15 februari 2020. Het lichaam van Odin is op. En zijn geest ook. Het is goed zo. Hij heeft rust nu. Het verdriet is er niet minder om. Bij zijn gezin Monique, Aniek en Morris. Bij zijn familie, bij zijn vrienden. Bij zijn Victoria vrienden. En bij Victoria.  Allen in verwarring achterlatend.



    Odin Vreeken - Victoriaan voor Altijd

  • In Memoriam Odin Vreeken