• Van de zijlijn... Over clubliefde en zo...

    VAN DE ZIJLIJN… Over clubliefde en zo…
    “Houdt steeds tezamen” staat prominent in het zicht als je het paviljoen binnenkomt. Als je al zou willen, je kan er niet om heen. Maar waar staat het voor! Een opdracht aan elk lid van Victoria? Een verplichting? Een wens? Of heeft het iets te maken met clubliefde? Kun je überhaupt wel van een club houden vraag ik me af.

    Ik ben best al een tijd lid. Wat bezielde mij om al die tijd lid te blijven. Was het laksheid, gewoonte, gebrek aan beter of toch gezelligheid en de behoefte om sportief bezig te zijn. Misschien een stuk welbegrepen eigenbelang? Dat hoeft niet persé negatief te zijn. Iets terugdoen voor de maatschappij, door binnen de vereniging iets te doen, vind ik zeker niet verkeerd. Maar meer nog speelt mee, dat je het voetbalspelletje zo leuk vindt. En dat je dat bij voorkeur deelt met mensen, die je liggen, waar je plezier mee hebt. En dat kan alleen bij een club, waar je je mee kunt identificeren. Een club ook die je motiveert om actief te zijn. Bij Victoria heb ik mijn draai wel gevonden, hoewel Corona dit nu dwarsboomt door de deur dicht te doen…

    Maar noem je dat nou clubliefde. Ik denk dat daar nog iets meer bij komt kijken. Ik kan me herinneren, dat echte verenigingsmensen, zoals de Voorma’s, de Prinsen, de Vreekens en de Kreugels van vroeg tot laat met de club bezig waren. Met hart en ziel staken zij ontzettend veel tijd en energie in het voetbalgebeuren. Zelfs het hele gezin stond in het teken van Victoria. Je was ook niet eens verbaasd, als je hoorde dat zo’n antieke volbloed Victoriaan, met zijn clubstropdas om, de kist in ging…

    Kom daar nu eens om! Zo worden ze tegenwoordig, uitzonderingen daargelaten niet meer gemaakt! Het individualisme viert hoogtij en het marktdenken staat centraal. De club is een product geworden en dat kun je toch gewoon kopen... Gelukkig is het lang niet zo zwart-wit en zijn er genoeg mensen, nou ja genoeg!..., die de illusie van clubliefde in stand houden. Door de tijd heen, vindt Victoria zich gelukkig ook zelf telkens weer opnieuw uit…

    Als ik bij mezelf te raden ga, is er één woord, dat boven komt drijven en dat is: beleving! Even je goddelijke zelf zijn en dat samen met een groep delen. Voor mij geeft dat inspiratie, die maakt, dat je er weer tegen kunt. Bijna een verslaving ook. Het zal wel door de dopamine komen. Ja, want daar wordt je gelukkig van! Hoe anders is het nu. Ik mis mijn wekelijkse gang naar Victoria…

    Ik moet denken aan Paul John Gascoigne. Kort geleden zag ik een schitterende documentaire over hem. Wat een voetballer, wat een mens en wat een beleving, emotie en levenskracht straalde hij uit! Natuurlijk deed hij ook dingen fout maar zijn onvoorwaardelijke gloedvolle liefde voor het voetbal voerde de boventoon! Beenhakker zei ooit: “Ik heb alles gelezen over management, pedagogie en psychologie, maar het gaat vooral hierom…” Hij wijst naar zijn hart. Hij mist het geklooi met die eigenheimers... Zo is het ook met mij. Ik mis mijn maatjes in de kleedkamer en daar buiten op het veld en desnoods in de dug-out…

    Het zal voor een deel “what’s in it for me “ zijn, maar ook het feit, dat je onderdeel bent van een groep mensen waar je bij wilt horen. Een mens is een groepsdier tenslotte… Mijn schoonvader vond Victoria maar niets. Te elitair vond hij. ’s Graveland was meer zijn club. De werkelijkheid is: weinigen willen nog elitair zijn en ik zeker niet! Door toeval werd het Victoria voor mij. Ik heb er geen spijt van en ben er blij mee. “Houdt steeds tezamen” is geen loze kreet. Zeker in deze tijd geldt dat nog meer…
    Cor Winkel