• Concordia - Vets Victoria

  • Concordia – Vets Victoria 4 - 0

    Een festival van fouten…. Het begon er al mee dat we bij aankomst de auto parkeerden bij de verkeerde club, de buurman van Concordia, voetbalclub DHC, dus toch maar even doorlopen… Ruben, onze spelersmakelaar was er in geslaagd een compleet team op de been te brengen. Wat zeg ik, er was zelfs een wisselspeler beschikbaar. Ik geef je het maar te doen, met zoveel man op wintersport…

    Op het zonovergoten veld, iets voor half vier, langs de zijlijn, van een smetteloos mooi vlak veld, sprak ik voor de wedstrijd de sympathieke Concordiaan Arjen, die, in geval van nood, wel wilde zorgen voor een extra speler. Een mooi gebaar! Helemaal passend in de geest van het echte Veteranenvoetbal, zoals dat eigenlijk is bedoeld…

    In ieder geval een voorrecht om hier te kunnen spelen op deze mooie middag tegen een geestverwante club. Nu moet ik stoppen anders wordt het te lyrisch…

    Ik hoorde in het weekend een voetbalcommentator zeggen: “Je hoeft niet altijd de bal vol te raken om een voltreffer te maken”. Dat is nogal een eufemisme, als ik de eerste helft bekijk. Terwijl Victoria amper de middellijn overkwam, zette Concordia constant druk. Ze raakten de bal vol, maar Calvin had toen nog een engeltje op zijn schouder. Opgelegde kansen en mogelijkheden, ze waren allemaal voor Concordia, maar zonder resultaat door gepruts, onkunde en afzwaaiers van de Delftenaren. Er lag trouwens ook een deken over het spel van Victoria. Alsof we nog in een soort winterslaap verkeerden. Guido hield de 0 – 0 in afwachting van Micha, die van ver moest komen. Na een korte rek en strek, ruilde hij met Guido, die de resten van een hamstring van een paar dagen geleden nog moest trotseren wat hem wonderwel lukte…

    Met de mist nog in de hoofden, zagen we niet de bal, die van buiten de 16 heel hoog richting Calvin vertrok. Heel hoog, maar hij daalde verrassend snel en sloeg tegen het net, voordat we het goed en wel beseften. 1 – 0. De tweede goal kwam uit een scrimmage voor ons doel, waarbij we verzuimden op te ruimen en een Concordiaan zijn kans schoon zag. Vlak voor rust, bij een “no look pass” van iemand, van wie je dat normaal nooit zou verwachten, stond ineens de eerdergenoemde Arjen vrij voor Calvin. De bonkige massieve sterspeler van weleer behield zijn rust, kapte naar links en rechts en kon vervolgens ongehinderd de bal in het lege doel leggen…3 – 0.

    Na de rust met enkele kleine wijzigingen in de opstelling een heel ander Victoria. Er leek een last van de schouders te zijn afgevallen. Ineens wel intercepties, druk en enthousiasme. Met een laagvliegende Splinter, die het gehele middenveld bestreek werd de aanval gezocht. Gastspelers Mark en Micha werkten zich een slag in de rondte. Loon naar werken zou eerlijker zijn geweest. Maar het engeltje van Calvin was naar zijn collega aan de andere kant van het veld gevlogen…
    Ook wij verschenen alleen voor de keeper, hadden schoten in huis. Mark normaal altijd goed voor een paar goaltjes schampte met zijn hoofd de bal naast het doel. Maarten, Micha en Hans de L. konden vandaag het net niet vinden. De aanvallende impulsen van Djerry en Koen van G. konden niet verhinderen, dat de evenzo vele pogingen stuk liepen op de stugge verdediging van de tegenstander. Maar wat een verschil met de eerste helft. Een metamorfose is zwak uitgedrukt. Sylvec en ook Marcel zetten goed druk en Concordia kwam goed weg in deze fase. Het vertoonde spel in deze helft geeft vertrouwen voor de komende wedstrijden. Het laatste tegendoelpunt doet daar niets aan af. De pijp was leeg na de energievretende loopacties en uitputtende duels…

    Cor Winkel