• In Memoriam Rob Beker

  • Met groot leedwezen heeft het bestuur van Victoria kennis genomen van het overlijden van oud Voorzitter Rob Beker (84). Onze gedachten gaan uit naar zijn nabestaanden. Wij wensen hen veel sterkte bij de verwerking van dit grote verlies.

    “Serrez vos rangs!” – al in 1918 appelleerde Carel de Marees van Swinderen met de titel van dit beroemde lied van de chansonnier Aristide Bruant aan zijn mede-Victorianen. “Sluit je gelederen!”: klinkt dat erg anders dan het “Houdt steeds tezamen”, motto van Victoria, ontleend aan het clublied (de Victoria Marsch) van 1908?

    Bruant was een markante persoonlijkheid in het Parijs rond 1900. Afkomstig uit een goedburgerlijk milieu, nam hij het in de cabarets van Montmartre met zijn scherpe chansonteksten op voor de armen en onderdrukten. Vriend en kunstenaar Henri de Toulouse-Lautrec legde op een beroemd geworden affiche Aristides indrukwekkende uiterlijk vast: met zwarte cape en hoed, en rode sjaal.

    Met een vergelijkbare hoed en sjaal was ook Rob Beker bij Victoria een in het oog vallende verschijning. In 1950, dertien jaar oud, trad hij toe tot de blauw-witte gelederen. In 1959 bedankte hij als lid, maar meldde hij zich in 1977 opnieuw aan, nu samen met zijn zoons Jeroen en David (laatstgenoemde zou nog een mooie carrière in de Victoria selectie elftallen maken). Als trotse vader en trouw supporter stond hij langs de lijn bij de wedstrijden van zijn zoons. Zelf temde Rob met veel genoegen het lederen monster in lagere senioren teams en later bij de veteranen. Ook bij de in 1988 opgerichte tennisafdeling speelde hij graag zijn partijtje mee. In 2010 nodige hij een groepje trouwe tennisleden uit in zijn tweede huis in de Provence voor een toernooitje, al waren wijnproeverijen, dartwedstrijdjes en andere gezelligheden minstens zo belangrijk. Sindsdien zou een midweekje ergens in la douce France, waarbij Rob steevast acte de présence gaf, tot aan de recente lockdowns een vaste traditie worden.

    Verder diende hij de club vele jaren door de lang niet altijd dankbare taak van scheidsrechter op zich te nemen. Dat deed Rob op zijn geheel eigen(wijze) manier, met

    soms eigen spelregels. Niet iedereen snapte dat of was het met hem eens, maar hij kon zijn beslissing vaak overtuigend brengen, en door zijn natuurlijke charme en autoriteit kwam hij er vaak mee weg. Collega clubarbiter Jan Derk houdt de ‘Rob Beker methode’, zoals hij die noemt, nog steeds voor 'noodgevallen' achter de hand: als Rob niet gezien had wie de bal het laatst geraakt had en of hij een doeltrap of een hoekschop moest geven, wees hij naar een punt halverwege tussen goal en cornervlag. De spelers - die het zelf wèl wisten - interpreteerden dat dan als hetzij hoekschop, hetzij doeltrap, en voerden zonder protest de juiste spelhervatting uit...

    Groot was Robs belangstelling voor de historie, logisch voor een docent aardrijkskunde en geschiedenis (aan de toenmalige Gemeentelijke HBS en MMS - nu A. Roland Holst College - , het Gemeentelijk Gymnasium en de Gooise Avondschool) en lid (van 1994 tot ’98 bestuurslid) van de Hilversumse Historische Kring Albertus Perk. Het sprak dan ook vanzelf dat hij deel uitmaakte van het redactieteam dat in 1993 het jubileumboek ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van Victoria het licht deed zien.

    In 1998 werd Rob gevraagd de eervolle functie van preses van Victoria op zich te nemen. Met de hem typerende "emotionele en eigen wijze van organiseren en leidinggeven" stond hij vijf jaar aan het roer van de vereniging. Dat waren niet altijd gemakkelijke jaren. Mede-bestuursleden herinneren zich soms ellenlange bestuursvergaderingen, omdat er in die tijd een tweestrijd gaande was tussen Rob - die de oude traditionele waarden van Victoria wilde beschermen - en jeugdvoorzitter Freek Stegehuis, die de club in de vaart der volkeren wilde opstoten en professionaliseren. Dat waren niet altijd even leuke bijeenkomsten, waar Rob ook scherp uit de hoek kon komen als het niet ging zoals hij wilde. Terwijl hij eigenlijk een man was die de boel bij elkaar wilde houden, en iedereen tevreden wilde stellen – “Houdt steeds tezamen”. Maar ook toen Freek zèlf voorzitter was geworden (2004-’07) schuwde Rob als opposant in de Algemene Ledenvergadering de heftige discussie niet.

    Besturen zat Rob in het bloed. Ook buiten Victoria vervulde hij talloze functies, vaak als voorzitter. Al op jonge leeftijd kreeg hij de leiding bij de Vrijzinnige Christelijke Jeugd Centrale, was hij voorzitter van de Vrijzinnig Protestantse Jongeren Raad en lid van de Jeugdraad van de Gemeente Hilversum. Als onderwijsman was hij voorzitter van de School voor Volwassenen (later opgegaan in het ROC) en van de Jakobus Bakkerstichting (voor speciaal onderwijs). Zijn politieke engagement leidde tot het voorzitterschap van Progressief Hilversum en later dat van de plaatselijke afdeling van de Partij van de Arbeid – net als bij zijn voorbeeld Aristide klopte ook bij Rob het hart links. Zijn sociale betrokkenheid bleek daarna uit het voorzitterschap van de Stichting Vluchtelingenwerk Hilversum, waarbij hij zich met name richtte op de juridische begeleiding van de bewoners van het Asielzoekerscentrum Crailo. En na zijn periode als voorzitter van de Vrijzinnige Geloofsgemeenschap Hilversum heeft hij het initiatief genomen zich met onder andere de kerken in te zetten voor de moeilijk te bereiken "stille armen" in Hilversum. Tenslotte heeft hij ook nog leiding gegeven aan de Hilversumse kunstenaarsvereniging GSA. Al deze maatschappelijke betrokkenheid en bevlogenheid waren voor de gemeente Hilversum aanleiding Rob in 2009 bij te schrijven in het Gulden Boek van Hilversum. Tot nog toe is hij de enige Victoriaan die deze eer te beurt gevallen is.

    Onder een conceptstuk over het te voeren beleid bij Victoria uit 1999 staat met extra grote letters geschreven: “Victoria is meer dan voetballen en een team is meer dan 11 (goede) voetballers”. Het klinkt als een hartenkreet van deze (oud-)voorzitter, die ons op 21 oktober op 84-jarige leeftijd is ontvallen. Op de rouwkaart staat Toulouse-Lautrecs tekening van Aristide Bruant afgedrukt die als voorbeeld gediend heeft voor diens beroemde affiche. We zullen Robs kleurrijke, markante persoonlijkheid binnen Victoria missen, en hem blijven herinneren met dat krachtige appèl aan ons allen: “Serrez vos rangs!”