• Van de zijlijn... Hardlopen...nog 20!

    5 aug 2021
  • Hardlopen... nog 20!
    Zag een klein stukje van een 5.000 m loop. Op kop liep een meisje, een jonge vrouw met luciferbenen. Ruim een ronde voor de finish liep zij al op kop en die stond zij niet meer af. Een Olympische medaille: goud! Als ik terugdenk aan mijn schooltijd en de 800 m die ik toen wel eens liep, dan zonk mij de moed al in de schoenen bij de gedachte, dat ik na de helft van de afstand nog zo ver moest…
    Ik kreeg het warm en koud tegelijk, mijn maag protesteerde met de finish zo oneindig ver weg… Maar dan deze Sifan Hassan. Schijnbaar zwevend en moeiteloos snelt zij naar de overwinning en neemt de medaille in ontvangst…

    Wat een contrast met hoe ik me tegenwoordig in het bos voortbeweeg. Hardlopen kun je het niet noemen. Het is eerder een continue voorover vallen, waarbij je het toch voor elkaar krijgt, je voet iets naar voren te plaatsen; een snelle druppel later gevolgd door de andere voet… Inmiddels kan ik dat een tijdje volhouden….

    Op een van mijn laatste rondjes in het bos, waar ik vlakbij woon, kreeg ik twee oude mannen in het vizier. De één met, de ander zonder stok. Met een, tijdens Corona, aangeleerd automatisme, maak ik aanstalten met een ruime boog beide heren te passeren. Net toen ik al zo’n 5 m verwijderd was, na mijn ochtendgroet, hoorde ik de stokoude man achter mijn rug: “nog 20!”.

    Ik was al weer een stuk verder en de tijd voor uitleg vragen was voorbij. “Ach, laat ook maar”, dacht ik. Een lekker ritme wil je tenslotte niet graag onderbreken. Maar wat bedoelde hij nou. Minuten, meters, kilometers, jaren…Al dagen pijnig ik mijn hersens en ik kom er niet achter. Ik kan geen plausibele verklaring verzinnen…

    De man was gebogen, half kaal en droeg een stok. Heb ik nog 20 jaar te gaan, voordat ik er aan toe ben zoals hij. Dacht ik een moment van jaloezie in zijn ogen te bespeuren, toen ik hem passeerde. Maar dat is onzin. Bovendien is 20 jaar veel te vrijgevig...

    Minuten zou kunnen. Het was redelijk aan het begin van het bos. De meeste mensen lopen misschien een half uurtje. De man dacht dat ik er waarschijnlijk net 10 minuten op had zitten…

    Of toch 20 kilometer en dacht hij dat ik trainde voor de halve marathon. Ja, dat zal het wel zijn. Afgaande op mijn outfit en snelle schoenen kom je vanzelf op dat idee. Met mijn hipsterbaardje en afgetraind lijf erbij is er eigenlijk geen andere conclusie mogelijk. Ja, dat moet het zijn… Die man moet beschikken over een feilloos psychologisch inzicht, wijs geworden door al die levenservaring en een scherp oog voor detail. Neen, geen twijfel meer mogelijk!

    Of toch niet. Het was wel heel warm. Als ik heel eerlijk ben, kwam de stoom al wel een beetje uit mijn oren en vlogen de zweetdruppels in het rond. Rood aangelopen en met beslagen brillenglazen, zal het er wel niet florissant hebben uitgezien. Die strompelende en half vallende manier van lopen maakt het er ook niet beter op. Sterker nog, het maakt het beeld compleet van iemand, die echt totaal aan het eind van zijn Latijn is. “Nog 20 meter”… en dan stort ie ter plekke neer zal hij cynisch gedacht hebben…
    Cor Winkel