• VAN DE ZIJLIJN… Over voetbal en Corona…

    2 nov 2020
  • VAN DE ZIJLIJN… Over voetbal en Corona…


    Na een tijdje geen voetbal ga je het langzaam aan zelfs een beetje gewoon vinden. De doordeweekse donderdagavond routine is bruut verbroken. Zoveel donderdagavonden trouw naar Victoria. Ik kan de trap van het clubhuis uittekenen. Elk barstje, groef en vlek is in mijn hersenpan gegrift. Na de zwarte koffie van Jennifer en het welkom van Pieter was het richting kleedkamer…

    Samen met de vertrouwde gezichten en al pratend vielen dan de dagelijkse beslommeringen van je af en op het veld voelde je al snel de adrenaline weer een beetje stromen…

    Maar nu niets van dat alles. Corona staat voorlopig met 1-0 voor en het is nog niet eens rust… Maar Victoria heeft wel meer achter gestaan. Aan het eind van de tunnel lonkt de overwinning. Er wordt al druk gespeculeerd over hoe en wanneer we weer tegen een balletje kunnen trappen. Hoe sterk het verlangen is, blijkt uit het feit, dat zelfs het biertje kan worden opgeofferd…

    Eigenlijk gaat me dat te ver. Het is pas weer ok wanneer, met een bitterbal in de hand en het biertje aan de lippen, de tegenstander op de schouder wordt geklopt, om hem te troosten met het verlies van de punten…

    Maar voorlopig moeten we het doen met voetbal op TV. Je verbijten als Ajax in de CL weer een gouden kans om zeep helpt en de winst uit handen geeft. Of toch ook genieten van die club uit Spanje met Frenkie in de hoofdrol om Juventus af te troeven. Jammer dat Ronaldo weer positief getest is. Is het een keer positief, kan hij weer niet spelen…

    Zoals gezegd had ik een hekel aan wandelen en bosloopjes. Ik zie een ontwikkeling, tegen mijn natuur in, zou je bijna zeggen. Maar ik ga de natuur steeds meer waarderen tijdens mijn sukkeldrafjes. Ik zie paddenstoelen en blaadjes, die ik nooit eerder heb gezien. Omgevallen bomen, die er de vorige keer niet waren, daar struikel ik bijna over. Het moet niet gekker worden!

    Kort geleden struinde ik op internet en belandde bij Funda. Uit verveling keek ik naar een pand in de buurt en bekeek de foto’s. Wat schetste mijn verbazing. Op de een na laatste foto van de omgeving van het pand, zag ik mezelf het bos in verdwijnen… Ik kan het niet meer ontkennen!

    Ik loop in het bos!

    Cor Winkel